حارث اعور می گوید:خدمت امیرالمومنین علی (ع) رسیدم .
گفتم :هنگامی که در محضر شما هستیم دینمان محکم است و زمانی که
از شما دور می شویم سخنان گوناگون و مشبه به گوشمان میرسدو
نمیدانیم واقعیت چیست؟
حضرت فرمودند:آنها شما را به اشتباه می اندازند؟
گفتم :بلی
سپس حضرت فرمودند از رسول خدا(ص) شنیدم که میفرمود:جبرئیل بر من
فرود آمد و گفت ای محمد(ص) به زودی در امت تو فتنه ای پدید می آید
گفتم :راه رهایی از آن فتنه چیست؟
گفت: کتاب خدا که درآن بیان اخبار پیش از شما وحوادث پس از شما و حکم
آنچه که در میان شماست وجود دارد قرآن حق وباطل را از هم جدا می کند
و شوخی وبیهوده گویی نیست کسی که از سرکشی و خود خواهی به آن
پشت نماید و به غیر آن عمل کند خداوند عذابش می دهد و هر آنکه هدایت
را از غیر قرآن درخواست نماید گمراهش می کند و قرآن ریسمان محکم خدا
وگفتار حکمت آمیز و راه راست است به گونه ای که امیال مردم آن را به
کژی نمی کشاند و واژه آن را به اشتباه نمی اندازد واز رد و ابطال دروغگویان
کهنه نمی گرددوشگفتی های آن تمامی ندارد و دانشوران از آن سیر نمی
شوند.
با تامل در روایت بالا روشن است که
در هر زمان تمسک به ولایت"(ولایت قرآن ناطق مولانا علی (ع))" باعث
محکم شدن دین و دوری از گمراهی است
و برای رها شدن از فتنه, مومنین را به مراجعه به قرآن دعوت می نماید
و احکام موجود در آن که صد البته
تفسیر و توضیح این احکام نیز توسط ولی و امام
قابل استخراج است
با این اوصاف مقام ولایت مقام بس والاست که با
تمسک به آن راه رهایی از فتنه ها را در هر زمان برای
ما بیان میکند
